آباجان؛ کوچه ی بی نام در دهه ی ۶۰

من هفت‌ماهگی هاتف علیمردانی را ندیده‌ام. هم به خاطر زمان بد اکرانش و شاید هم از آن مهم‌تر، بعد از دیدن کوچه‌ی بی‌نام انگیزه‌ای برای دیدن فیلم بعدی این کارگردان نداشتم. اما آباجان و شاید بهتر باشد بگویم فاطمه معتمدآریا مرا به سینما کشاند. سکانس اول فیلم که معرفی خوبی از فضای آن داشت، مرا جای خود نشاند و کنجکاوم کرد برای ادامه‌ی آن. در ادامه هم که بازی خانم معتمدآریا من را جای خود میخ‌کوب کرد. فیلم در مجموع قابل قبول بود، علیمردانی این بار سعی نکرده بود ن